ตำรับ แม่ครัวหัวป่าก์ ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน

เวลาทำอาหารหรือได้ยินเรื่องราวของอาหาร เราคงจะได้ยินคำว่า แม่ครัวหัวป่าก์ ซึ่งความหมายดังกล่าวนั้นหมายถึงผู้ที่ประกอบอาหารอร่อยรสชาติดีเยี่ยมรวมถึงมีความพิถีพิถันในการทำอาหารต่างๆออกมาได้น่าทาน ในสมัยก่อนนั้นคำว่า แม่ครัวหัวป่าก์ ใช้กับผู้หญิงที่เป็นแม่ครัว แต่ในปัจจุบันก็สามารถใช้ได้กับผู้ชายเช่นกันโดยจะเรียกว่า พ่อครัวหัวป่าก์ นั่นเอง ทีนี้คำๆนี้ได้มาจากที่ใด มีที่มาอย่างไรนั้น

แม่ครัวหัวป่าก์ คือชื่อตำรับอาหารชาววังมาจาก ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ บุนนาค เป็นบุตรีคนโตของ นายสุดจินดา (พลอย ชูโต บุตรจมื่นศรีสรรักษ์) กับคุณนิ่ม สวัสดิชูโต (ธิดาพระยาสุรเสนา) ท่านผู้หญิงเปลี่ยนมีความสามารถในเรื่องของการประกอบอาหาร ท่านเป็นสตรีผู้มีความเฉลียวฉลาดนอกจากทำอาหารทั้ง ของคาว ของหวาน ยังสามารถในเรื่องของหัตกรรม เย็บปักถักร้อย การตกแต่ง ซึ่งเป็นคนแรกที่กำเนิดของหวานอย่างลูกชุบ ถึงขนาดประดิษฐ์เป็นกระถางต้นไม้มาแล้ว นอกจากนี้่ท่านยังมีความสามารถงานปักรูปเสือลายพาดกลอนซึ่งได้รับรางวัลพระราชทานจากรัชกาลที่ 4 จากนั้นงานปักดังกล่าวยังชนะเลิศจากการประกวดระดับโลกที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้เงินรางวัลกว่าพันดอลลาห์ในสมัยนั้น

ท่านผู้หญิงเปลี่ยน ทรงเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งสภาอุณาโลมแดง ในปี พ.ศ.2436 ต่อมาภายหลังจากเหตุการณ์ ร.ศ.112 สภานี้ก็ถูกเปลี่ยนมาเป็น สภากาชาดไทย ในปัจจุบัน และยังเป็นผู้ให้กำเนิดหนังสือตำรับอาหารไทยเล่มแรกของไทยซึ่งถูกเผยแพร่ขึ้นช่วง ร.ศ.127 หรือ พ.ศ. 2451 สมัยรัชกาลที่ 5 หนังสือเล่นนี้ชื่อว่า แม่ครัวหัวป่าก์ ซึ่งเป็นตำราการประกอบอาหารไทยทั้งแบบชาววัง ของหวาน ต่างๆ ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ประเทศไทยเป็นที่รู้จักของชาวต่างชาติในสมัยนั้นด้วย